To zdecydowanie nie był album, który miał się spodobać wszystkim... i tak też wyszło. „Cherry Bomb” to Tyler w wersji: „mam to gdzieś, robię, co chcę”. Po melancholijnym, ale mocno koncepcyjnym „Wolf” z 2013, oczekiwaliśmy logicznej kontynuacji. A dostaliśmy brudne, przesterowane bity, jazgotliwe riffy, a momentami produkcję, która brzmi, jakby ktoś przypadkiem wrzucił cały mikser do betoniarki.

Ale jeśli przetrwasz pierwsze uderzenie to szybko się w tym połapiesz. Bo „Cherry Bomb” to nie chaos dla chaosu. To Tyler w fazie eksperymentu. Gość totalnie zafascynowany Pharrellem, jazzem, punkiem, psychodelią i klasyką R’n’B próbuje wszystko wrzucić do jednego garnka i w sumie to często mu się udaje. „Find Your Wings” to jeden z najpiękniejszych, najbardziej zmysłowych numerów w jego całym katalogu. „2Seater”? Jazz w wersji Tylerowej – rozjechany, pełen przestrzeni i z wokalem Kali Uchis, który po prostu zajebiście płynie.
Są tu też momenty totalnie przekombinowane. „Blow My Load” to guilty pleasure, które brzmi jak soundtrack do erotyku na VHSie, a tytułowy „Cherry Bomb” to cios, który trudno nawet nazwać piosenką, ale ej, działa. Mamy tu też bądź co bądź mocne featy – od Kanye, przez Schoolboya Q, po Lil Wayne’a. I to nie są leniwe wersy na odwal się. Każdy z nich dodaje temu szaleństwu ekstra stylu.

To nie jest najbardziej przystępny album Tylera. Ma brzmienie, które potrafi zmęczyć. Produkcja momentami wali po uszach, a miks potrafi być tak surowy, że masz wrażenie, że coś ci się zepsuło w głośnikach. Ale... to bez wątpienia właśnie w tym wszystkim jest urok. „Cherry Bomb” to album przejściowy, moment, w którym Tyler zaczyna dojrzewać jako producent, ale jeszcze nie wie, gdzie dokładnie chce iść. I przez to jest piekielnie ciekawy i ważny.


Czwarty studyjny album Tyler, The Creator na dwóch przezroczystych, niebieskich winylach, z dodatkowym 8-stronicowym bookletem. Jubileuszowa edycja ukazuje się z okazji 10-tej rocznicy premiery krążka.